با امیدی گرم و شادی بخش

با نگاهی مست و رویایی

دخترک افسانه می خواند

نیمه شب درکنج تنهایی 

¤¤¤

بی گمان روزی زراهی دور

 می رسد شهزاده ای مغرور

می خورد بر سنگ فرش کوچه های شهر

ضربه ی سم ستور باد پیمایش

¤¤¤

می درخشد شعله خورشید

بر فراز تاج زیبایش

تار و پود جامه اش از زر

¤¤¤

اه شهزاده ای محبوب رویایی

نیمه شب ها خواب می دیدم که می ایی

زیر لب چون کودکی آهسته می خندد

با نگاهی گرم شوق آلود

بر نگاهم راه می بندد

¤¤¤

می کشم همراه او زین شهر غمگین رخت

مردمان با دیده ی حیران

زیر لب آهسته می گویند

"دختر خوشبخت...!"

من خسته ام از این همه تکراری ها

تنها آرزویم پرواز قناری هاست